Δελτίο Τύπου για αποφάσεις ΣτΕ

  
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
09-12-2010

Το Ε’ Τμήμα του ΣτΕ, υπό αυξημένη σύνθεση (επταμελή), εξέδωσε σήμερα τις 3974-3978/2010 αποφάσεις, σχετικά με τη λειτουργία 5 βιομηχανικών μονάδων στην περιοχή του Ασωπού (Οινόφυτα Βοιωτίας), στις οποίες περιλαμβάνεται και η κρατική ΕΑΒ. Συγκεκριμένα, με αφορμή τη συνεχιζόμενη ανεξέλεγκτη ρύπανση του ποταμού Ασωπού από βιομηχανικές δραστηριότητες, το δικαστήριο έκρινε ότι τόσο η κεντρική διοίκηση όσο και οι ΟΤΑ – εν προκειμένω η ΝΑ Βοιωτίας- έχουν υποχρέωση να επιβάλλουν κυρώσεις σε όσους, παραβιάζοντας την εθνική και την κοινοτική νομοθεσία, επιβαρύνουν με τις δραστηριότητές τους το περιβάλλον. Σε περίπτωση, μάλιστα, έντονης υποβαθμίσεως ή καθ’ υποτροπή προκλήσεως ρυπάνσεως ή αν η επιχείρηση παραλείπει να συμμορφωθεί με τα μέτρα που της υποδεικνύονται, το ΣτΕ έκρινε ότι δεν αρκεί η επιβολή αλλεπάλληλων προστίμων, αλλά η διοίκηση υποχρεούται να διακόπτει τη ρυπογόνο δραστηριότητα. Με το σκεπτικό αυτό, η διοίκηση πλέον υποχρεώνεται να λάβει τα κατάλληλα και αποτελεσματικά μέτρα για την αποφυγή περαιτέρω υποβαθμίσεως του ποταμού Ασωπού. Με άλλα λόγια, το ανώτατο δικαστήριο, για πρώτη φορά,  θέτει τέρμα στην σκόπιμη αδράνεια της διοίκησης: η διοίκηση κάθε φορά που απειλείται σοβαρά η ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον –ιδιαίτερα το πόσιμο και το αρδευτικό νερό- δεν μπορεί πλέον να κρύβεται πίσω από την προσχηματική επιβολή προστίμων ή άλλων ημιμέτρων, αλλά είναι υποχρεωμένη να λαμβάνει ριζικά και, κυρίως, αποτελεσματικά μέτρα. Με την απόφασή του αυτή, το δικαστήριο δικαιώνει τους κατοίκους της Βοιωτίας που επί μια δεκαετία τουλάχιστον αγωνίζονται να προστατεύσουν την υγεία και το περιβάλλον της κατοικίας τους.

Υπενθυμίζεται ότι τον Σεπτέμβριο του 2008, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις της ευρύτερης περιοχής των Οινοφύτων, στην προσπάθειά τους να ενεργοποιήσουν τον αδρανή και αναποτελεσματικό μηχανισμό της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Βοιωτίας, είχαν ζητήσει από αυτήν να ανακαλέσει τις άδειες ίδρυσης και λειτουργίας πέντε βιομηχανιών που εδρεύουν στα Οινόφυτα της Βοιωτίας («ΕΠΑΛΜΕ Α.Ε.», «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ Α.Ε.», «ΜΑΪΛΛΗΣ Α.Ε.Β.Ε. ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑΣ», «EUROPA PROFIL ΑΛΟΥΜΙΝΙΟ Α.Β.Ε.» και «ALUMINCO Α.Ε. ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ & ΣΥΝΑΦΩΝ ΜΕΤΑΛΛΩΝ»), για τις οποίες η Ειδική Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος (ΕΥΕΠ) είχε διαπιστώσει ότι δεν διέθεταν άδειες επεξεργασίας επικινδύνων αποβλήτων και συνέβαλαν στη μόλυνση του Ασωπού και του εν γένει υδροφόρου ορίζοντα της περιοχής. Για τον λόγο αυτό, τους είχαν επιβληθεί πρόστιμα για παράβαση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας. Κατά της απορρίψεως του αιτήματός τους αυτού, οι οργανώσεις –μέσω των δικηγόρων τους Λ. Κιουσοπούλου και Γ. Κτιστάκι -  προσέφυγαν στις αρχές του 2009 στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο δίκασε την υπόθεση στις 2-11-2009 (Ε’ Τμήμα, εισηγήτρια η Σύμβουλος κ. Σακελλαροπούλου) και εξέδωσε σήμερα την παραπάνω απόφαση.

Ινστιτούτο Τοπικής Αειφόρου Ανάπτυξης και Πολιτισμού

Σύλλογος «Πολίτες Για την Αειφορία»

Μια βράβευση με σημασία .

Μια βράβευση με σημασία

14012010

του Γιάννη Αλεξίου-Υποστρατήγου ΕΛ.ΑΣ. ε.α.

Έχω ξαναγράψει για τον παπα-Γιάννη Οικονομίδη. Και με χαρά γράφω και σήμερα. Δεν το κάνω επειδή είναι φίλος μου και δεν προσπαθώ να ευλογήσω τα…γένια του. Αλήθειες θα πω. Φίλος ο παπα-Γιάννης και σεμνός και δεν θα ήθελε επαίνους. Φιλτάτη όμως η αλήθεια των γεγονότων που τον οδήγησαν μέχρι την αίθουσα Τελετών της Ακαδημίας Αθηνών. Θα το έκανα φυσικά και για όποιον άλλον άξιζε της τιμής ενός βραβείου. Γιατί, δυστυχώς, στις μέρες μας, μεγιστοποιούμε το κακό και δεν προβάλλουμε το καλό. Και ας το έχουμε ανάγκη.

Την 29-12-2009, το ανώτατο πνευματικό ίδρυμα της χώρας, η Ακαδημία Αθηνών, σε μια πανηγυρική και λαμπρή τελετή, βράβευσε τον γενναίο και ασυμβίβαστο ιερέα μας για το κοινωνικό και περιβαλλοντικό του έργο, στέλνοντας έτσι πολλαπλά μηνύματα προς πολλαπλούς αποδέκτες. Το βραβείο και η αιτιολογία του έχει επί λέξει, ως εξής: «Βραβείο εις μνήμην Μαυρίκου Αντωνίου Καζέ και Φανής, για Έλληνα που διακρίθηκε για πράξεις κοινωνικής αρετής και ανθρωπισμού, που συνετελέσθη εντός της τελευταίας διετίας στην Ελλάδα σε τομέα που η μέριμνα της Πολιτείας ήταν κατά το διάστημα αυτό ανύπαρκτη ή ανεπαρκής».

Στη χώρα μας, δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή και αναγνώριση από αυτό το βραβείο. Γι’ αυτό, η βράβευση υποδηλώνει πρώτα, ότι άνθρωποι με μικρό, τυπικά, αξίωμα ή θέση, μπορούν να περάσουν στην ιστορία, όταν ξεχωρίζουν για την ηθική τους στάση και το παράδειγμά τους. Από την άλλη, άνθρωποι μεγαλόσχημοι και πομπώδεις, με ανύπαρκτη προσφορά, περνούν στο περιθώριο της ιστορίας, όταν επιλέγουν να είναι απλοί διαχειριστές των πραγμάτων. Το βραβείο τους είναι η δυστυχία τους να μετράνε τις «δεκάρες» της διαχείρισής τους. Γι’ αυτό η βράβευση του παπα-Γιάννη εκπέμπει έντονο ηθικοπλαστικό μήνυμα. Την ώρα που φαινόταν ότι και η τελευταία ελπίδα πέθαινε, και η περιβαλλοντική μας καταστροφή είχε δρομολογηθεί ανεπιστρεπτί, τότε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης επιστράτευσε δυνάμεις κρυφές, εσωτερικές και ανεξήγητες. Δυνάμεις ηθικής ανάτασης και γενναίας στάσης. Ο παπα-Γιάννης Οικονομίδης, αποδείχθηκε γνήσιος εκπρόσωπος αυτών των δυνάμεων. Και ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να αναδειχθεί σ’ αυτή τη δύσκολη ιστορική συγκυρία. Ούτε συνηθισμένο είναι, ούτε και εύκολο ήταν.

Ο παπα-Γιάννης δεν είναι υπεράνθρωπος. Είναι ένας οικογενειάρχης ιερωμένος, που απέδειξε όμως, ότι είχε τα ψυχικά αποθέματα να ξεκινήσει, εδώ και χρόνια, έναν αγώνα άνισο προκαταβολικά, αλλά όχι χαμένο τελικά, ενάντια σε όλα τα θεριά του βιομηχανικού πλούτου και της ανθρώπινης αναλγησίας. Ενάντια στους γήϊνους «δαίμονες», τους χρυσοφόρους με το χρυσάφι της καταστροφής του περιβάλλοντος. Ακόμα, ενάντια στα ποικιλώνυμα «ανδράποδα» εξαπτέρυγά τους. Αυτά, που τρέχουν να εξαργυρώσουν την εύνοια, την πειθήνια υποτακτικότητα, την βλακώδη αντίληψή τους περί ζωής, με λίγα ψίχουλα από τα πολλά «αργύρια» της προδοσίας, πιστεύοντας ότι αυτή είναι η πραγματική ουσία των πραγμάτων.

Στην αρχή ήταν απελπιστικά μόνος, με μόνη συντροφιά και παρηγοριά τον Θανάση Παντελόγλου και έμοιαζε σαν τον σύγχρονο Δον Κιχώτη, που αντί για ανεμόμυλους κυνηγούσε φαντάσματα στον μολυσμένο Ασωπό! Όμως με την Ιώβειο υπομονή του και την ορθότητα των επιχειρημάτων του κατόρθωσε να πείσει πολλούς δύσπιστους. Έδωσε δεκάδες διαλέξεις σε σχολεία και συλλόγους, έγραψε άρθρα, έδωσε συνεντεύξεις σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, ομιλίες σε ημερίδες.

Σήμερα τον πλαισιώνει μια ομάδα από εξαίρετους επιστήμονες, που βοηθούν και προωθούν το σκοπό του. Την απορρύπανση της περιοχής μας. Έφθασε, μαζί τους, στο Ευρωκοινοβούλιο και απευθύνθηκε σε εκατομμύρια Ευρωπαίους, που έμαθαν την τραγωδία μας. Έτσι, στα δυο τελευταία χρόνια έγιναν τεράστια βήματα που μόνο λίγοι τα γνωρίζουν. Τα αποτελέσματα τώρα αρχίζουν να γίνονται χειροπιαστά. Πέρασαν όμως στην ιστορία. Και αυτή δεν ερμηνεύει μονάχα το παρελθόν, αλλά και το παρόν και το μέλλον ακόμα. Δεν γράφεται από ουτιδανούς καταστροφείς και ανθρωπάρια, αλλά από ανθρώπους με πραγματική συνείδηση της αποστολής τους που σηματοδοτούν το θετικό τους στίγμα στους πολλούς και αφήνουν στην τραγικότητα της μοναξιάς τους, τούς λίγους.

Ευτυχώς που στην πεζή ζωή μας συμβαίνουν γεγονότα με νόημα που επανακαθορίζουν τη στάση μας. Και ένα από αυτά είναι η βράβευση του παπα-Γιάννη. Δεν είναι ένα γεγονός ατομικό, προσωπικό και οικογενειακό του ιερέα. Ως τέτοιο δεν θα είχε καμιά απολύτως σημασία. Είναι ένα γεγονός γενικότερο, κοινωνικό, βαθύτατα ανθρωπιστικό και πολιτικό. Στο πρόσωπο του ταπεινού «λευίτη» αντικατοπτριζόμαστε και όλοι εμείς οι άλλοι, προβληματισμένοι και αδιάφοροι, αντιδρώντες και ανεχόμενοι, καλόβουλοι και κακόβουλοι. Διότι, μοιραία, μας εκπροσωπεί όλους. Και μας εκπροσωπεί επάξια. Εκπροσωπεί τα δόλια Οινόφυτα, που έγιναν πανελληνίως γνωστά για την περιβαλλοντική τους κατάντια. Είναι πια η εμβληματική μορφή του τόπου και εκείνος που σηκώνει ακόμα το βάρος της ευθύνης, της αξιοπρέπειας και της συνέπειας, όταν πολλοί από εμάς…σφυρίζουν αδιάφορα και εθελοτυφλούν γι’ αυτά που μας συμβαίνουν.

Για όλα αυτά η Ακαδημία Αθηνών τον τίμησε, όπως δεν τον τιμούμε όλοι εμείς που τον έχουμε δίπλα μας. Η σημαντική αυτή βράβευση δηλώνει φωναχτά προς όλους, ότι ακόμα και σήμερα οι μικροί Δαυίδ μπορούν να νικήσουν τους δήθεν άτρωτους Γολιάθ, όταν έχουν οδηγό την ηθική και το δίκιο και πιστεύουν βαθιά μέσα τους.

ΕΥΓΕ ΠΑΠΑ-ΓΙΑΝΝΗ !!!

Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά σε όλους!

( Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εν Σχηματαρίω Ελεύθερος Λόγος», στο φύλλο του Ιανουαρίου 2010).