Ο Πατέρας του Ασωπού ποταμού ...

Αφανείς.Ήρωες | Ο Πατέρας του Ασωπού ποταμού 

Αφιέρωμα του Διαδικτυακού Ιστότοπου Provokateur
στον Γιάννη Οικονομίδη
ίΜε τίτλο «Αφανείς ήρωες»  ο διαδικτυακός ιστότοπος Provokateur  κάνει ένα σπουδαίο αφιέρωμα στον ακτιβιστή Γιάννη Οικονομίδη, οι αγώνες και παρεμβάσεις του οποίου για τον Ασωπό, έγιναν αφορμή να γίνει παγκόσμια γνωστό το άλυτο μέχρι και σήμερα πρόβλημα της ρύπανσης του Ασωπού από τα απόβλητα της άναρχης και ανεξέλεγκτης βιομηχανικής δόμησης  της περιοχής των Οινοφύτων. Να θυμίσουμε ότι ο Γιάννης Οικονομίδης είναι ιερέας στα Οινόφυτα και με τον αείμνηστο Παντέλογλου και την κ. Καραβασίλη ήσαν οι πρωτεργάτες των αγώνων για τη σωτηρία της περιοχής, που επηρεάζει σαφώς και τη περιοχή των εκβολών του πολύπαθου ποταμού στον Ευβοϊκό  στο Χαλκούτσι. Τα κείμενα είναι της κ. Χρύσας Λύκου και η φωτογραφία του κ. Παντελή Ζερβού.

Αρχές Οκτώβρη, μεσημέρι Τετάρτης το φθινόπωρο μοιάζει με άνοιξη στην πόλη, στην πόλη που κορνάρει τα νεύρα μας, φωνάζει τα άγχη μας, φρενάρει τις ελπίδες μας σε μια άσφαλτο που προσπαθεί να ξεπυρώσει το καλοκαίρι. Σε δρόμους που καίνε λοιπόν και που διασταυρώνουν την Πανεπιστημιούπολη το Παγκράτι και τα Ιλίσια, συνάντησα τον παπά-Γιάννη Οικονομίδη, κάτσαμε να φάμε μαγειρευτό φαγητό σε μαγαζιά που μου θυμίζουν πως ο έρωτας μου με την Αθήνα είναι βαθύς και μακάρι να μη μείνει ανεκπλήρωτος.

Ο παπά-Γιάννης, ζει από παιδί στα Οινόφυτα, έφυγε για να

Το Ιερό Σύνταγμα της Ελλάδος


Γιάννης Οικονομίδης 
Το Ιερό Σύνταγμα της Ελλάδος

Πληθωρικός ο δημόσιος λόγος τελευταία για το θέμα του χωρισμού Κράτους – Εκκλησίας και του μαθήματος των θρησκευτικών. Το φαινόμενο επαναλαμβάνεται σε χρονικά διαστήματα όλο και πιο κοντινά. Σαν να ετοιμάζεται να γεννήσει η κοινωνία μας κάτι και της έρχονται οι ωδίνες του τοκετού. Τέτοιοι τοκετοί και τέτοιες ωδίνες βέβαια κρατάνε χρόνια… Κατά κανόνα το θέμα εμφανίζεται ως εξής: το κράτος θέλει να δώσει διαζύγιο στην εκκλησία και η εκκλησία δεν θέλει ούτε να το συζητάει. Υπονοείται, αν δεν δηλώνεται σαφώς, πως το διαζύγιο αυτό συμφέρει το κράτος και τους προοδευτικούς αυτού του τόπου ενώ δεν συμφέρει την εκκλησία η οποία θεωρείται ως η ηγέτιδα συντηρητική δύναμη. Με την παρέμβαση αυτή θα επιχειρηματολογήσω για το αντίθετο, ότι δηλαδή το διαζύγιο δεν συμφέρει το κράτος όμως συμφέρει την εκκλησία! Τονίζω ότι όσα αναφέρονται παρακάτω για την εκκλησία δεν αφορούν την εκκλησία για την οποία διαβάζουμε στα βαθυστόχαστα θεολογικά βιβλία αλλά στην πραγματική εκκλησία όπως παίρνει σάρκα και οστά σε μητροπόλεις, ενορίες και μοναστήρια.
Η εκκλησία από την αρχή της ιστορίας της και για τρεις αιώνες υπήρξε παράνομη. Το όραμα της για τον κόσμο ήταν διαμετρικά αντίθετο προς την βούληση του Καίσαρα. Η εκκλησία και η κοσμική εξουσία άρχισαν να φλερτάρουν μόλις η πρώτη έγινε νόμιμη. Μάλιστα, η εκκλησία χάρισε στον άρχοντα που την έβγαλε από την παρανομία το προσωνύμιο «Μέγας» και τον αγιοποίησε. Από τότε, με το πέρασμα των αιώνων, το φλερτ έγινε γάμος. Και ενώ στους δύο τρίτος δεν χωρεί, όπως λέει η σοφή λαϊκή παροιμία, η εκκλησία βρέθηκε τελικά με δύο νυμφίους: τον Χριστό και το Κράτος. Η εκκλησία που ξεκίνησε με σκοπό και λόγο ύπαρξης την μεταμόρφωση τούτου του κόσμου, σίγα-σιγά έγινε ένα εργαλείο επιβολής της κρατικής εξουσίας, ένα κομμάτι στην γεωπολιτική σκακιέρα ιδιαίτερα ισχυρό. Σήμερα η σύγκρουση με τα πρόσωπα που ασκούν την εξουσία ή ο έλεγχος των προσώπων αυτών για τα σοβαρά θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης ή/και οικολογίας παρουσιάζονται στον δημόσιο εκκλησιαστικό λόγο (στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων) ως πνευματικά αμαρτήματα, απέναντι στα οποία προτείνεται η πραότητα, η εγκατάλειψη των μεριμνών του βίου, ο προσανατολισμός της ψυχής και της διάνοιας στον πνευματικό κόσμο κλπ. Όλοι έχουμε ακούσει το επιχείρημα «οι ιδεολογίες και τα κόμματα χωρίζουν τους ανθρώπους, η εκκλησία τους ενώνει»! Τελικά ο γάμος εκκλησίας–κράτους φαίνεται ότι επηρέασε πολύ περισσότερο την εκκλησία παρά το κράτος, δηλαδή μάλλον η εκκλησία εκκοσμικοποιήθηκε παρά το κράτος εκκλησιαστικοποιήθηκε. Φυσικά η εκκλησία δεν αποδέχεται επίσημα κάτι τέτοιο μα τα προφανή δεν κρύβονται. Θα τονίσω τρία στοιχεία που στηρίζουν τα γραφόμενα.
Η εκκλησία αγάπησε τελικά τον πλούτο και την εξουσία. Ερχόμενη έτσι σε σαφή αντίθεση με τον Ιδρυτή της ο οποίος διαβεβαίωσε «αμήν λέγω υμίν ότι δυσκόλως πλούσιος εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών» (Μτ  Ιθ-23) και «πάλιν δε λέγω υμίν, ευκοπώτερον εστί κάμηλον δια τρυπήματος ραφίδος διελθείν ή πλούσιον εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν» (Μτ  Ιθ-24) αλλά και «οίδατε ότι οι άρχοντες των εθνών κατακυριεύουσιν αυτών και οι μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αυτών, ουχ ούτως έσται εν υμίν…» (Μτ  Κ-25). Μέσα στους αιώνες οι εκκλησιαστικοί άρχοντες αλλά και η εκκλησία ως οργανισμός, συγκέντρωσαν τόσο υλικό πλούτο που χωρίς αυτόν δύσκολα θα αποκτούσε υλική υπόσταση το σύγχρονο ελληνικό κράτος. Και δεν αναφέρομαι στα υλικά αγαθά που κάθε οργανισμός χρειάζεται για να είναι βιώσιμος, να δραστηριοποιείται ελεύθερα και να δημιουργεί αλλά στην υπερσυγκέντρωση αυτών και στην ανάπαυση της καρδιάς στην ψευδαίσθηση της ασφάλειας που χαρίζει ο υλικός πλούτος. Ειδικά για την εκκλησία του σήμερα, το θέμα δεν είναι τόσο ποσοτικό (πόσο πλούτο έχει συγκεντρώσει) αλλά οπωσδήποτε ποιοτικό.  Παράλληλα, ο εναγκαλισμός με την εξουσία έφερε τους μεγιστάνες του κοσμικού πλούτου και τους άρχοντες του κόσμου τούτου κοντά με τους εκκλησιαστικούς μας άρχοντες. Είναι ομοτράπεζοι πλέον σε κάθε ευκαιρία, ενώ κάνουν μαζί διάφορες δουλειές. Οι αναγνώστες υποθέτω θα γνωρίζουν από τα ΜΜΕ μεγιστάνες του πλούτου με εκκλησιαστικές τιμητικές διακρίσεις που κατέληξαν στην φυλακή! Γνωρίζω προσωπικά βιομήχανους που έχουν από ένα παρεκκλήσι σε κάθε ακίνητο τους, χρηματοδοτούν την λειτουργία εκκλησιαστικών κοινωφελών ιδρυμάτων, εκκλησιάζονται συχνά προς μεγάλη χαρά των ιερέων και των αρχιερέων, μα παράλληλα λειτουργούν με εντελώς κοσμικούς όρους στην πραγματική ζωή τους. Κατά κανόνα οι δραστηριότητές τους ρυπαίνουν και καταστρέφουν τον τόπο στον οποίο έχουν επενδύσει, ενώ αυτοί συσσωρεύουν αδικαιολόγητα τεράστιες ποσότητες πλούτου. Τα αποτελέσματα τα βιώνουμε σήμερα με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο και τα ονομάζουμε οικολογική και οικονομική κρίση. Δυστυχώς η εκκλησία μέχρι σήμερα δεν συγκρούστηκε ούτε έλεγξε κανέναν κοσμικό άρχοντα ή κάποιον μεγιστάνα του πλούτου για την ευθύνη του στο τεράστιο αυτό έλλειμα κοινωνικής δικαιοσύνης! Οι ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις που παρουσιάστηκαν στην ιστορία της δεν προβάλλονται πια προς μίμηση αλλά προς θαυμασμό και μόνον! Παραδόξως, η εκκλησία υψώνει (πολύ δυνατά) την φωνή της για θέματα σεξουαλικής συμπεριφοράς και προσανατολισμού, για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, για το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία και άλλα θέματα πολύ μικρότερης σημασίας συγκρινόμενα με τις κοσμογονικές προκλήσεις του καιρού μας. Η φαινομενική αντιπαλότητα των δύο εξουσιών τελικά είναι μόνο για τα μάτια των πιστών-οπαδών και δεν έχει καμιά σχέση με την ομόνοια ψυχών και σωμάτων που τις συνδέει υπογείως.
Η εκκλησία λειτουργεί πλέον με εντελώς κοσμικούς όρους και μεθόδους κραυγαλέα αντιδημοκρατικές. Η διοικητική της οργάνωση και η λειτουργία της αποτελεί πρότυπο τυπολατρείας, δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας (με την κακή έννοια) και γραφειοκρατίας. Ούτε οι ενορίες επιλέγουν τους πρεσβυτέρους ούτε οι μητροπόλεις τους ποιμένες τους. Μια ολιγάριθμη πνευματική ελίτ -αυτή των αρχιερέων- αποφασίζει για όλους και για όλα και κυριολεκτικά φυτεύει τις επιλογές της στις χηρεύουσες θέσεις. Η εκκλησία σήμερα προσεύχεται επί παραγγελία σε ιδιωτικές τελετές αγιασμών, βαπτίσεων, γάμων, κηδειών και μνημοσύνων τις οποίες διεκπεραιώνει όπως ακριβώς άλλες κρατικές υπηρεσίες διεκπεραιώνουν τα αιτήματα των πολιτών. Διαθέτει δικαστήρια τα οποία ονομάζει «εκκλησιαστικά». Και από τον τεράστιο αριθμό των ιερών κανόνων (εκκλησιαστικών νόμων και κανονισμών) που έχουν συσσωρευτεί στο διάβα των αιώνων, φροντίζει να απαιτεί την εφαρμογή μόνο αυτών που αναφέρονται στην σεξουαλική συμπεριφορά και τις νηστείες και όχι των άλλων που καταδικάζουν, για παράδειγμα, τον πλουτισμό ή την συναναστροφή των ποιμένων με τους ισχυρούς. Προσφεύγει στην κοσμική δικαιοσύνη μόνον κάθε φορά που χρειάζεται προκειμένου να διεκδικήσει κάποιο ακίνητο. Διαθέτει μετοχές στις τράπεζες!!! Έχει πάρει δάνεια από αυτές!!! Αποτελεί επίσης σημαντικό δείκτη του βαθμού εκκοσμίκευσης της εκκλησίας το γεγονός ότι από οικουμενική που θέλει να λογίζεται, τελικά αποδέχεται τα σύνορα που θέτουν τα κράτη και γίνεται εθνική, καθώς και το ότι μπορεί κανείς να συναντήσει σήμερα τόπο (όχι μόνο έναν) στον οποίο έχουν δικαιοδοσία επίσκοποι διαφορετικών (ορθοδόξων πάντα) εκκλησιών. Αυτά παθαίνεις όταν νυμφεύεσαι τον Χριστό, νυμφεύεσαι όμως και τον Καίσαρα…
Ως τρίτο και τελευταίο στοιχείο αλλοίωσης της ταυτότητας της εκκλησίας εξ αιτίας του γάμου της με το κράτος προτείνω την διαρκή επίκληση του Συντάγματος της Ελλάδος από τους εκκλησιαστικούς άρχοντές μας. Γίνεται δημόσια και είναι συχνότατη. Η τελευταία φορά που έλαβε χώρα μια τέτοια επίκληση από επίσημα εκκλησιαστικά χείλη ήταν πριν από λίγες ημέρες όταν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών σχολίασε τα όσα δήλωσε η αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας σχετικά με την διαδικασία απαλλαγής των μαθητών από το μάθημα των θρησκευτικών. Θεωρώ ιδιαίτερα ανησυχητικό το ότι μοναδικό επιχείρημα του Αρχιεπισκόπου μας ήταν αυτή ακριβώς η επίκληση του Συντάγματος. Θα μπορούσε κανείς να πει πως το Σύνταγμα έχει παραγκωνίσει το Ιερό Ευαγγέλιο στον λόγο των εκκλησιαστικών μας αρχόντων σχετικά με το θέμα του χωρισμού Κράτους- Εκκλησίας! Άραγε γιατί συμβαίνει αυτό; Μήπως επειδή στο Ιερό Ευαγγέλιο δεν υπάρχει κανένα επιχείρημα υπέρ του γάμου κράτους-εκκλησίας ή υπέρ της ύπαρξης ομολογιακού μαθήματος θρησκευτικών στα δημόσια σχολεία; Μήπως γιατί τα επιχειρήματα που μπορεί να αντλήσει κανείς από το Ιερό Ευαγγέλιο είναι τελικά αποκλειστικά υπέρ του διαζυγίου Κράτους-Εκκλησίας; Δυστυχώς, αν συνεχίσουμε έτσι, δεν αποκλείεται να δούμε στην Αγία Τράπεζα, πλάϊ στο Ιερό Ευαγγέλιο να θρονιάζεται περήφανο και το Ιερό Σύνταγμα…
Είναι καλό λοιπόν να χωρίσουν το κράτος και η εκκλησία; Θεωρώ πως κάτι τέτοιο δεν συμφέρει το κράτος. Κινδυνεύει να χάσει έναν αποτελεσματικό σύμμαχο στην προσπάθεια του να καταδυναστεύει τους λαούς. Θεωρώ όμως πως κάτι τέτοιο συμφέρει την εκκλησία! Ίσως με τον χωρισμό αυτό και την υλική φτώχεια που πιθανόν θα τον ακολουθήσει, οι πιθανότητες να επιστρέψει η εκκλησία στις αρχές του Ιδρυτή της αυξάνουν σημαντικά. Ίσως πάψει να είναι ένα γρανάζι στην μηχανή της εξουσίας. Ίσως γίνει η μαγιά που θα προκαλέσει την αλλαγή του κόσμου ετούτου. Έτσι ξεκίνησε άλλωστε!
 _________________________________________________________
 Ο Γιάννης Οικονομίδης είναι ιερέας στα Οινόφυτα, μαθηματικός, μεταπτυχιακός φοιτητής στα θεωρητικά μαθηματικά (ΕΚΠΑ) και στη διαχείριση αποβλήτων (Ανοιχτό Πανεπιστήμιο). Το 2009 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για τον αγώνα του κατά της βιομηχανικής ρύπανσης στον Ασωπό και τα Οινόφυτα

Γιά τη διάσωση του Ασωπού!


Πατήρ Ι. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ

Ο «πράσινος» παπάς του Ασωπού

Ο παπάς των Οινοφύτων που έχει κάνει σκοπό της ζωής του τη διάσωση του Ασωπού!

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΒΟΥΤΣΙΝΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 02 Οκτωβρίου 2010

Ολα στο µυαλό του παπά - ακτιβιστή του Ασωπού ξεκίνησαν από µια φράση: «Εσείς στα Οινόφυτα σκοτώνετε τα µωρά σας». Το 2000, όταν πήγε στην ηµερίδα µε θέµα «Παιδί και Περιβάλλον», το δικό του µωρό – ο γιος του
Γιώργος – ήταν µόλις ενός έτους. Οπως δήλωνε αργότερα σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις, ρεπορτάζ και ανταποκρίσεις ξένων δικτύων, τότε αραίωνε ακόµα το γάλα του παιδιού του µε µολυσµένο νερό από τη βρύση.

Σε εκείνη την ηµερίδα ο 39χρονος ιερέας Γιάννης Οικονοµίδης βρέθηκε από περιέργεια. Και όταν ο άγνωστος µέχρι τότε στον ίδιο χηµικός µηχανικός, Θανάσης Παντελόγλου, απηύθυνε πρόσκληση στους παριστάµενους γονείς να κάνουν κάτι για την περιβαλλοντική καταστροφή, ο παπα-Γιάννης αποφάσισε να παραµείνει ώς το τέλος και να τον γνωρίσει προσωπικά.
Την περασµένη εβδοµάδα, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε εκείνος και άλλα µέλη του Ινστιτούτου Τοπικής Αειφόρου Ανάπτυξης και Πολιτισµού Οινοφύτων, το οποίο σύστησε µαζί µε τον κ. Παντελόγλου, δήλωσε ότι κατέθεσαν ήδη συλλογική προσφυγή στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωµάτων. Σε αυτή στρέφονται κατά της Ελληνικής Δηµοκρατίας και καταλογίζουν ευθύνες στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και άλλους αρµοδίους για τους κινδύνους από τη µόλυνση στην περιοχή.
«Ο Γιάννης ανέκαθεν ήταν ένας άνθρωπος που προβληµατιζόταν», λέει στα «ΝΕΑ» η παιδική του φίλη, Ντίνα Φούκη. Η 38χρονη εισπράκτορας διοδίων στην Εθνική Οδό Αθηνών - Λαµίας και φίλη του παπα-Γιάννη και της συζύγου του, λέει πως από µικρός είχε έφεση στη µουσική και τα µαθηµατικά. 

Ο παπάς που τα έβαλε με τις βιομηχανίες


Ο παπάς που τα έβαλε με τις βιομηχανίες...

24a-3-thumb-large
Ειναι ενας παπας που δεν σπούδασε θεολογία αλλά μαθηματικά. Είναι ακτιβιστής αλλά δεν ξεπήδησε από οικολογική οργάνωση. Κηρύσσει την ειρήνη αλλά βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο. Γι’ αυτό, άλλωστε, βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών: «Για πράξεις κοινωνικής αρετής και ανθρωπισμού… σε τομέα που η μέριμνα της πολιτείας ήταν ανύπαρκτη ή ανεπαρκής»! Για αγώνα, δηλαδή, όσο η πολιτεία κοιμάται.
Ο πατήρ Ιωάννης Οικονομίδης, από τα Οινόφυτα Βοιωτίας, έγινε παπάς το 1999, κατόπιν προτροπής της γιαγιάς του, Ειρήνης. Λίγα χρόνια αργότερα, έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν τόλμησε από το 1969. Να τα βάλει με τις βιομηχανίες, που ακόμα και τώρα μολύνουν με τα τοξικά απόβλητά τους όλη την περιοχή που διαπερνά ο Ασωπός ποταμός.
Στην αρχή ο αγώνας ήταν μοναχικός, με εξαίρεση τον εμπνευστή του, χημικό Αθανάσιο Παντέλογλου. Λίγες γνώσεις εναντίον πολλών εχθρών και τεράστιων οικονομικών συμφερόντων. Οταν οι αντίπαλοι άρχισαν να τον παίρνουν στα σοβαρά, κινητοποίησαν όλον τον βρόμικο μηχανισμό τους. Η τοπική κοινωνία άρχισε να βομβαρδίζεται από παραπληροφόρηση και εγκληματικά διλήμματα:
«Ή πιστεύετε ότι σας δηλητηριάζουμε ή κλείνουμε τα εργοστάσια και μένετε άνεργοι». Το αυτονόητο και ο φόβος είναι δύο αντίπαλοι που μπροστά τους ο Γολιάθ φαντάζει παιχνιδάκι. Ο πατήρ Οικονομίδης ξέρει πως τα 700 ευρώ ενός εργάτη δύσκολα ρισκάρονται. Η μόνη λύση ήταν η απόδειξη της αλήθειας: «Τα απόβλητα τους σκοτώνουν».
Καθημερινά μιλούσε στους κατοίκους. Πέρασαν σχεδόν τέσσερα χρόνια προσπαθώντας να πείσει. Κάποιοι θύμωναν, κάποιοι συμφωνούσαν, αλλά το αποτέλεσμα ήταν η αδιαφορία. Κανείς δεν είχε τη διάθεση να συγκρουστεί με κανέναν, παρά μόνο με τον ίδιο.
«Το ράσο δεν εμπόδισε κανέναν να στραφεί εναντίον μου. Οι άνθρωποι στην κόντρα είναι εξαιρετικά καλοί». Οσο κι αν τον ρωτήσεις, ποτέ δεν θα παραδεχθεί τις ακρότητες που έγιναν εναντίον του. Αυτολογοκρίνεται και συνεχίζει στην ουσία. Η Νομαρχία Βοιωτίας και τα εργοστάσια ήταν στο στόχαστρό του, αλλά τα βόλια του ήταν άσφαιρα.
Σοκ και δέος
Οι βιομηχανίες είχαν δύο εξαιρετικούς συμμάχους. Το πολιτικό σύστημα και τον φόβο των εργατών και των κατοίκων. Κι αυτό το γνώριζε καλά ο ιερέας. Αλλωστε ο πατέρας του ήταν εργάτης σε αυτά τα εργοστάσια. Οι πρώτοι κάτοικοι που ενοχλήθηκαν από τους αγώνες του ήταν οι αγρότες: «Ακόμα και σήμερα οι περισσότεροι αγρότες προτιμούν να μη μιλήσουν για το πρόβλημα κι έτσι να κινδυνεύουν και οι ίδιοι και οι καταναλωτές παρά να συγκρουστούν με τις βιομηχανίες. Θα έπρεπε να έχουν οργανωθεί, να ζητούν τρελές αποζημιώσεις και να ζουν από αυτές». Ελάχιστους μπορεί να πείσει!
Χρειάστηκε να κατεβάσει τον πήχη. Του εξήγησαν ότι ο δρόμος είναι μακρύς και ότι η «σωτηρία» δεν μπορεί να είναι μαζική. Αυτό τον πλήγωσε, αλλά το κατανόησε. Επρεπε να γίνει μεθοδικός. Το όπλο του ήταν η αλήθεια και η γνώση του συμπολεμιστή του Θανάση Παντέλογλου. Οι αποδείξεις ήταν η μόνη λύση κι επειδή οι εικόνες πείθουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ο πατήρ Ιωάννης δεν δίστασε να λερώσει το ράσο του.
Με όπλο μία φωτογραφική μηχανή, έστηνε καρτέρι μέσα στις λάσπες και στο ποτάμι, προκειμένου να φωτογραφήσει τα φορτηγά να αδειάζουν ή να θάβουν τα απόβλητά τους στις χωματερές. Ολοι οι φύλακες των εργοστασίων και οι οδηγοί των φορτηγών ήξεραν πλέον τον παπά με τη φωτογραφική μηχανή. Οσο οι βιομήχανοι και η τοπική αυτοδιοίκηση το αρνούνταν, τόσο εκείνος τους φωτογράφιζε. Η μάχη είχε πλέον ανάψει για τα καλά:
«Ολοι οι δήμαρχοι έχουν παίξει πολύ αρνητικό ρόλο. Ελεγαν ψέματα ότι ο βιολογικός καθαρισμός δούλευε. Μάλιστα μαζί με τα βοθρατζίδικα άδειαζαν και βιομηχανικά λύματα. Μόλις πρόσφατα ξεθάψαμε τον κρυμμένο μέσα στην κοίτη του ποταμού αγωγό, από τον οποίο αδειάζανε τα επικίνδυνα λήμματα. Αυτά δεν είναι εγκλήματα άγνοιας».
Τα πρώτα στοιχεία
Οταν… έσκασαν οι πρώτες αναλύσεις, το κλίμα άρχισε να αλλάζει. Η άρνηση του προβλήματος από τους βιομήχανους άρχισε να μεταμορφώνεται σε δικαιολογίες και δικονομικούς ελιγμούς. Αλλωστε το «σύστημα» στην Ελλάδα είναι βούτυρο στο ψωμί ενός παράνομου. Με τον καιρό, άρχισαν να του συμπαραστέκονται νομικοί κι επιστήμονες. Η ακρίβεια των επιστημόνων και το κλείσιμο των παραθύρων από τους νομικούς στένεψαν τα περιθώρια ελιγμών των αντιπάλων του.
Δυστυχώς, όσο ο χρόνος λειτουργούσε υπέρ του ιερέα και της ομάδας του, η ρύπανση πότιζε τα νερά και τα χώματα της περιοχής. Οι καρκίνοι αυξάνονταν και το κράτος απλώς συμμαχούσε με τους βιομήχανους, αγνοώντας τις αυξανόμενες καταγγελίες. Τα φωτογραφικά πειστήρια γεννούσαν συνεχώς νέες μετρήσεις και οι αποδείξεις γιγαντώνονταν.
«Η μελέτη της Λινού για τους καρκίνους στην περιοχή ταρακούνησε τους κατοίκους. Από την άλλη μεριά, σχεδόν κάθε σπίτι έχει έναν καρκίνο. Θα περίμενες όλοι αυτοί να μάχονται. Δεν το κάνουν. Ευτυχώς κάποια πράγματα τα καταλάβαμε νωρίς. Το έγκλημα, όμως, είναι τόσο μεγάλο, που ούτε ο νομοθέτης δεν το είχε προβλέψει. Το πρώτο πρόβλημα είναι στην αδειοδότηση, μετά στους ελέγχους από το κράτος και στο τέλος στη Δικαιοσύνη, η οποία σέρνεται. Πάντως, αν πας οργανωμένος και μεθοδικός σ’ ένα δικαστήριο, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα δικαιωθείς», λέει στην Real planet ο πατήρ Ιωάννης.
Η μεγάλη νίκη στο ΣτΕ
Προσφατα η ομάδα του πατέρα Ιωάννη κατάφερε μία μεγάλη νίκη. Το ΣτΕ, για πρώτη φορά, θέτει τέρμα στη σκόπιμη αδράνεια της διοίκησης, καθώς κάθε φορά που απειλείται σοβαρά η ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον -ιδιαίτερα το πόσιμο και το αρδευτικό νερό- δεν μπορεί πλέον να κρύβεται πίσω από την προσχηματική επιβολή προστίμων ή άλλων ημιμέτρων, αλλά είναι υποχρεωμένη να λαμβάνει ριζικά και, κυρίως, αποτελεσματικά μέτρα.
Σε όλον αυτόν τον αγώνα, πάντοτε υπήρξε και ο προσωπικός φόβος. Αλλωστε ο πατήρ Ιωάννης έχει τρία παιδιά. Η βράβευση από την Ακαδημία Αθηνών του έδωσε το μεγαλύτερο δώρο: το κύρος και την ασφάλεια που δεν είχε παλαιότερα.

Δελτίο Τύπου για αποφάσεις ΣτΕ

  
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
09-12-2010

Το Ε’ Τμήμα του ΣτΕ, υπό αυξημένη σύνθεση (επταμελή), εξέδωσε σήμερα τις 3974-3978/2010 αποφάσεις, σχετικά με τη λειτουργία 5 βιομηχανικών μονάδων στην περιοχή του Ασωπού (Οινόφυτα Βοιωτίας), στις οποίες περιλαμβάνεται και η κρατική ΕΑΒ. Συγκεκριμένα, με αφορμή τη συνεχιζόμενη ανεξέλεγκτη ρύπανση του ποταμού Ασωπού από βιομηχανικές δραστηριότητες, το δικαστήριο έκρινε ότι τόσο η κεντρική διοίκηση όσο και οι ΟΤΑ – εν προκειμένω η ΝΑ Βοιωτίας- έχουν υποχρέωση να επιβάλλουν κυρώσεις σε όσους, παραβιάζοντας την εθνική και την κοινοτική νομοθεσία, επιβαρύνουν με τις δραστηριότητές τους το περιβάλλον. Σε περίπτωση, μάλιστα, έντονης υποβαθμίσεως ή καθ’ υποτροπή προκλήσεως ρυπάνσεως ή αν η επιχείρηση παραλείπει να συμμορφωθεί με τα μέτρα που της υποδεικνύονται, το ΣτΕ έκρινε ότι δεν αρκεί η επιβολή αλλεπάλληλων προστίμων, αλλά η διοίκηση υποχρεούται να διακόπτει τη ρυπογόνο δραστηριότητα. Με το σκεπτικό αυτό, η διοίκηση πλέον υποχρεώνεται να λάβει τα κατάλληλα και αποτελεσματικά μέτρα για την αποφυγή περαιτέρω υποβαθμίσεως του ποταμού Ασωπού. Με άλλα λόγια, το ανώτατο δικαστήριο, για πρώτη φορά,  θέτει τέρμα στην σκόπιμη αδράνεια της διοίκησης: η διοίκηση κάθε φορά που απειλείται σοβαρά η ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον –ιδιαίτερα το πόσιμο και το αρδευτικό νερό- δεν μπορεί πλέον να κρύβεται πίσω από την προσχηματική επιβολή προστίμων ή άλλων ημιμέτρων, αλλά είναι υποχρεωμένη να λαμβάνει ριζικά και, κυρίως, αποτελεσματικά μέτρα. Με την απόφασή του αυτή, το δικαστήριο δικαιώνει τους κατοίκους της Βοιωτίας που επί μια δεκαετία τουλάχιστον αγωνίζονται να προστατεύσουν την υγεία και το περιβάλλον της κατοικίας τους.

Υπενθυμίζεται ότι τον Σεπτέμβριο του 2008, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις της ευρύτερης περιοχής των Οινοφύτων, στην προσπάθειά τους να ενεργοποιήσουν τον αδρανή και αναποτελεσματικό μηχανισμό της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Βοιωτίας, είχαν ζητήσει από αυτήν να ανακαλέσει τις άδειες ίδρυσης και λειτουργίας πέντε βιομηχανιών που εδρεύουν στα Οινόφυτα της Βοιωτίας («ΕΠΑΛΜΕ Α.Ε.», «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ Α.Ε.», «ΜΑΪΛΛΗΣ Α.Ε.Β.Ε. ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑΣ», «EUROPA PROFIL ΑΛΟΥΜΙΝΙΟ Α.Β.Ε.» και «ALUMINCO Α.Ε. ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ & ΣΥΝΑΦΩΝ ΜΕΤΑΛΛΩΝ»), για τις οποίες η Ειδική Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος (ΕΥΕΠ) είχε διαπιστώσει ότι δεν διέθεταν άδειες επεξεργασίας επικινδύνων αποβλήτων και συνέβαλαν στη μόλυνση του Ασωπού και του εν γένει υδροφόρου ορίζοντα της περιοχής. Για τον λόγο αυτό, τους είχαν επιβληθεί πρόστιμα για παράβαση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας. Κατά της απορρίψεως του αιτήματός τους αυτού, οι οργανώσεις –μέσω των δικηγόρων τους Λ. Κιουσοπούλου και Γ. Κτιστάκι -  προσέφυγαν στις αρχές του 2009 στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο δίκασε την υπόθεση στις 2-11-2009 (Ε’ Τμήμα, εισηγήτρια η Σύμβουλος κ. Σακελλαροπούλου) και εξέδωσε σήμερα την παραπάνω απόφαση.

Ινστιτούτο Τοπικής Αειφόρου Ανάπτυξης και Πολιτισμού

Σύλλογος «Πολίτες Για την Αειφορία»